Kventin Tarantino o kultnom trileru: „To je jedno luksuzno iskustvo koje sebi iznova priuštim“
Kventin Tarantino nikada nije bio reditelj poznat po prevelikoj suptilnosti, budući da su njegova ostvarenja osmišljena da budu gromoglasna, vizuelno upečatljiva i ispunjena snažnim, stilizovanim elementima. Ipak, jedan od najcenjenijih autora savremene kinematografije nikada se nije plašio da se ugleda na svoje kolege i savremenike u potrazi za novim uglovima gledanja, a posebnu fascinaciju u kasnijim godinama razvio je prema kultnom ostvarenju Dejvida Finčera iz 2007. godine, trileru Zodiac, koji danas opisuje kao pravo „luksuzno iskustvo”.
Dok su filmovi poput Kill Bill-a izgrađeni na prepoznatljivoj, eksplozivnoj energiji i eklektičnom miksu uticaja, Finčer je sa Zodiacom odabrao znatno svedeniji put. Napuštajući preterane elemente, reditelj se fokusirao na jezivu atmosferu, studiozne detalje i psihološku tenziju, gradeći priču o istrazi i susretu sa neprijateljem kog publika tokom većeg dela filma čak i ne vidi na ekranu.
Finčerov pristup se u ovom projektu zasnivao na pažljivom praćenju svega što likovi izgovaraju, uz duge monologe i fluidne pokrete kamere koji grade hipnotišuću atmosferu. Time je uspeo da napravi radikalan otklon od klasičnih, brzih kriminalističkih drama i stvori delo u kojem svaki pojedinačni kadar ima svoju težinu i svrhu.
Kako prenosi magazin Far Out , Tarantino priznaje da na samom početku nije bio preterano impresioniran ovim filmom, ali se njegovo mišljenje vremenom u potpunosti promenilo.
Govoreći o tom procesu, on navodi: „To je očaravajuće remek-delo. Kada sam prvi put gledao Zodiac, nisam bio preterano oduševljen, a onda je počeo da se prikazuje na filmskim kanalima, i pre nego što sam bio svestan, odgledao sam 20 minuta, pa 40 minuta, i shvatio sam da je ovo mnogo zanimljivije nego što se sećam da je bilo, stalno me je privlačio u različitim delovima. Primetio sam da ga, na svakih šest ili sedam godina, ponovo gledam, i to je jedno luksuzno iskustvo kojem se potpuno prepuštam“.
Iako se na prvi, površni pogled učini da pojedini delovi ove dvočasovne misterije ne pogađaju metu istog sekunda, način na koji Finčer razvija napetost tokom čitavog trajanja filma stvara utisak da je svaka scena pažljivo postavljena da posluži kao priprema za iscrpljujuću potragu policije i novinara za jednim od najozloglašenijih maskiranih serijskih ubica u američkoj istoriji.
Više od pukog bioskopskog spektakla
Iako Tarantino tačno zna šta želi njegova publika i kako da pruži maksimalnu ekstravaganciju, filmska umetnost u sebi nosi neprocenjivu vrednost i onda kada se oslanja na tihu, slojevitu dramu. Finčerov rad ostaje dokaz da se vrhunska kinematografija često u potpunosti razume tek kroz vreme i ponovljena gledanja.
Još uvek nema komentara.